Πρόκληση τραυματισμού δικυκλιστή συνεπεία ανατροπής της μοτοσικλέτας του λόγω σκαμμάτων του οδοστρώματος, τα οποία οφείλονταν σε έργο που φέρεται να εκτελούσε δήμος. Κρίνει ότι η αξίωση του τραυματισθέντος-ενάγοντος κατά του εναγόμενου δήμου – εντολέα μας για αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση έχει υποπέσει στην πενταετή παραγραφή, κάνοντας δεκτή την σχετική ένστασή μας. Απορρίπτει την αγωγή.

Αριθμός απόφασης: Α238/2021

TO

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΚΟΡΙΝΘΟΥ

ΤΜΗΜΑ 2ο ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ

σ υ ν ε δ ρ ί α σ ε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 22 Οκτωβρίου 2020, με δικαστή την Ελένη Τσόγκα, Πρωτοδίκη Δ.Δ., και γραμματέα τον Σωκράτη Ανθουλάκη, δικαστικό υπάλληλο,

γ ι α να δικάσει την αγωγή με χρονολογία κατάθεσης 21.12.2016 (αρ. κατ. …/21.12.2016)

τ ο υ Θ… Γ… του Β…, κατοίκου Κορίνθου (οδός Κολιάτσου, αρ. 48), ο οποίος παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου Δ… Α…,

κ α τ ά του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου (ν.π.δ.δ.), με την επωνυμία «Δήμος Κ…», νομίμως εκπροσωπούμενου από τον Δήμαρχο αυτού, που παραστάθηκε με δήλωση του άρθρου 133 παρ. 2 του Κ.Δ.Δ. του πληρεξουσίου δικηγόρου Ιωάννη Κονομόδη.

Κατά τη συζήτηση, ο διάδικος που παραστάθηκε ανέπτυξε τους ισχυρισμούς του και ζήτησε όσα αναφέρονται στα πρακτικά.

Αφού μελέτησε τη δικογραφία

Σκέφθηκε κατά τον νόμο:

1. Επειδή με την κρινόμενη αγωγή, κατόπιν νόμιμης μετατροπής του αιτήματός της από καταψηφιστικό σε έντοκο αναγνωριστικό με προφορική δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου του ενάγοντος στο ακροατήριο, ζητείται, παραδεκτώς, να αναγνωριστεί η υποχρέωση του εναγόμενου Δήμου να καταβάλει στον ενάγοντα το συνολικό ποσό των 45.100,00 ευρώ (εκ του οποίου ποσό ύψους 5.100,00 ευρώ για θετική περιουσιακή ζημία και ποσό ύψους 40.000,00 ευρώ για ηθική βλάβη), νομιμοτόκως από την ημερομηνία επέλευσης του ζημιογόνου γεγονότος (… … 2011), άλλως από την επίδοση της κρινόμενης αγωγής, μέχρι την πλήρη εξόφληση, με απόφαση που θα κηρυχθεί προσωρινά εκτελεστή. Τα ανωτέρω ποσά ζητούνται, κατά τις διατάξεις των άρθρων 105 και 106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα (ΕισΝΑΚ), ως αποζημίωση για την αποκατάσταση της περιουσιακής ζημίας και ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που ο ενάγων ισχυρίζεται ότι υπέστη εξαιτίας παράνομων παραλείψεων των οργάνων του εναγόμενου Δήμου (παράνομης παράλειψης σήμανσης και φωτισμού δημοτικής οδού), εξαιτίας των οποίων η μοτοσικλέτα που οδηγούσε ο ενάγων ανατράπηκε και προκλήθηκαν σ’ αυτή εκτεταμένες ζημιές, ενώ ο ίδιος επέπεσε στο έδαφος και τραυματίστηκε (κάκωση κεφαλής, εκδορές προσώπου, κάταγμα ρινός και σπάσιμο τριών δοντιών), με αποτέλεσμα να υποστεί ηθική βλάβη, συνιστάμενη σε ψυχικό άλγος και στεναχώρια.

2. Επειδή στο άρθρο 105 του ΕισΝΑΚ ορίζεται ότι: «Για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων του δημοσίου κατά την άσκηση της δημόσιας εξουσίας που τους έχει ανατεθεί, το δημόσιο ενέχεται σε αποζημίωση, εκτός αν η πράξη ή η παράλειψη έγινε κατά παράβαση διάταξης που υπάρχει για χάρη του γενικού συμφέροντος. …» και στο άρθρο 106 ότι «Οι διατάξεις των δύο προηγούμενων άρθρων εφαρμόζονται και για την ευθύνη των δήμων, των κοινοτήτων ή των άλλων νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου από πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων που βρίσκονται στην υπηρεσία τους». Περαιτέρω, στο άρθρο 932 του Αστικού Κώδικα (Α.Κ.) ορίζεται ότι: «Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το Δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης …». Κατά την έννοια των ανωτέρω διατάξεων των άρθρων 105 και 106 του ΕισΝΑΚ, ευθύνη του Ελληνικού Δημοσίου ή ν.π.δ.δ. προς αποζημίωση γεννάται όχι μόνον από την έκδοση μη νόμιμης εκτελεστής διοικητικής πράξης ή από τη μη νόμιμη παράλειψη έκδοσης τέτοιας πράξης, αλλά και από μη νόμιμες υλικές ενέργειες των οργάνων του Δημοσίου ή του ν.π.δ.δ. ή από παραλείψεις οφειλόμενων νομίμων υλικών ενεργειών αυτών, εφόσον οι υλικές αυτές ενέργειες ή παραλείψεις συνάπτονται με την οργάνωση και λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών ή των υπηρεσιών νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου (ΣτΕ 484, 15/2018, ΣτΕ 3292, 596/2017, ΣτΕ 7μ 1085/2016).

3. Επειδή με την παρ. 5 του άρθρου 29 του ν. 3202/2003 (ΦΕΚ Α΄ 284) προστέθηκε στο άρθρο 304 του κυρωθέντος με το π.δ. 410/1995 (ΦΕΚ Α΄ 231) και ισχύσαντος έως την 31.12.2006 Δημοτικού και Κοινοτικού Κώδικα νέα παράγραφος, σύμφωνα με την οποία «Για την παραγραφή των αξιώσεων κατά των Ο.Τ.Α. εφαρμόζονται οι διατάξεις που διέπουν την παραγραφή των αξιώσεων κατά του Δημοσίου. Κάθε άλλη διάταξη που ορίζει μεγαλύτερο χρόνο παραγραφής των αξιώσεων κατά των Ο.Τ.Α. καταργείται» (βλ. ΣτΕ 2748/2017, πρβλ. ΣτΕ 54/2016, ΣτΕ 2655/2013, ΣτΕ 3329/2012), η ίδια δε διάταξη επαναλήφθηκε στην παρ. 2 του άρθρου 276 του κυρωθέντος με το άρθρο πρώτο του ν. 3463/2006 (ΦΕΚ Α΄ 114) και ισχύοντος από την 01.01.2007 Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων (βλ. ΔΕ Πατρ. 215/2019). Εξάλλου, ο εφαρμοστέος εν προκειμένω, λόγω του χρόνου γέννησης της ένδικης αξίωσης (επέλευση του ζημιογόνου γεγονότος στις … … 2011, βλ. σχετικά και το άρθρο 183 παρ. 2 περ. γ’ του ν. 4270/2014, όπου ορίζεται ότι οι περί παραγραφής διατάξεις του νεότερου αυτού νόμου εφαρμόζονται για απαιτήσεις σε βάρος του Δημοσίου που γεννώνται μετά την 01.01.2015), ν. 2362/1995 «Περί Δημοσίου Λογιστικού, ελέγχου των δαπανών του Κράτους και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ Α΄ 247), ορίζει στο άρθρο 90 παρ. 1 ότι: «Οποιαδήποτε απαίτηση κατά του Δημοσίου παραγράφεται μετά πενταετία, εφόσον από άλλη γενική ή ειδική διάταξη δεν ορίζεται βραχύτερος χρόνος παραγραφής αυτής», στο άρθρο 91 ότι: «Επιφυλασσομένης κάθε άλλης ειδικής διατάξεως του παρόντος, η παραγραφή οποιασδήποτε απαιτήσεως κατά του Δημοσίου αρχίζει από το τέλος του οικονομικού έτους μέσα στο οποίο γεννήθηκε και ήταν δυνατή η δικαστική επιδίωξη αυτής …», στο άρθρο 92 ότι: «Οι περί αναστολής της παραγραφής διατάξεις των άρθρων 257 έως 259 του Αστικού Κώδικα, εφόσον δεν ορίζεται διαφορετικά στον παρόντα νόμο, εφαρμόζονται και επί απαιτήσεων κατά του Δημοσίου. Η παραγραφή απαιτήσεως κατά του Δημοσίου αναστέλλεται για όσο χρόνο ο έχων την απαίτηση λόγω ανωτέρας βίας έχει εμποδισθεί να ασκήσει την αξίωση μέσα στο τελευταίο εξάμηνο του χρόνου της παραγραφής» και στο άρθρο 93 ότι: «Με την επιφύλαξη ειδικών διατάξεων, παραγραφή των χρηματικών απαιτήσεων κατά του Δημοσίου διακόπτεται μόνο: α) Με την υποβολή της υποθέσεως στο δικαστήριο ή σε διαιτητές …, β) Με την υποβολή στην αρμόδια δημόσια αρχή αιτήσεως για την πληρωμή της απαιτήσεως …, γ) Με την υποβολή αιτήσεως προς το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους για την αναγνώριση της απαιτήσεως …, δ) Με την επίδοση επιταγής για εκτέλεση …, ε) Με την έκδοση τίτλου πληρωμής …, στ) Με την αναγνώριση της απαιτήσεως υπό του Δημοσίου με πρακτικό του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, που έχει εγκριθεί από τον Υπουργό Οικονομικών. …». Τέλος, σύμφωνα με το άρθρο 75 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (κυρωθέντος με το άρθρο πρώτο του ν. 2717/1999, ΦΕΚ Α΄ 97), όπως η παρ. 2 του άρθρου αυτού αντικαταστάθηκε με το άρθρο 18 του ν. 3900/2010 (ΦΕΚ Α΄ 213, με έναρξη ισχύος από 01.01.2011 σύμφωνα με το άρθρο 70 του ίδιου νόμου) και ισχύει κατά τον κρίσιμο εν προκειμένω χρόνο κατάθεσης της κρινόμενης αγωγής (21.12.2016): «1. … 2. Τα κατά το ουσιαστικό δίκαιο έννομα αποτελέσματα της άσκησης της αγωγής επέρχονται, ως προς τον εναγόμενο, από την επίδοσή της σε αυτόν από τον ενάγοντα. Η παραγραφή η οποία σύμφωνα με το προηγούμενο εδάφιο διακόπηκε, αρχίζει πάλι μόνο από την τελεσιδικία της απόφασης ή την κατάργηση της δίκης. 3. …», όπως δε αναφέρεται στην αιτιολογική έκθεση του ν. 3900/2010 επί του άρθρου 19: «Με την προτεινόμενη ρύθμιση η επίδοση της αγωγής στον εναγόμενο ορίζεται ως το γενεσιουργό γεγονός από το οποίο επέρχονται όλα τα κατά το ουσιαστικό δίκαιο έννομα αποτελέσματα αυτής, κατ’ αντιστοιχία προς τα ισχύοντα στην πολιτική δίκη». Από τις ανωτέρω διατάξεις, σε συνδυασμό με την αιτιολογική έκθεση του άρθρου 19 του ν. 3900/2010, συνάγεται ότι η παραγραφή χρηματικής αξίωσης κατά του Δημοσίου και των Δήμων, η ικανοποίηση της οποίας επιδιώκεται με αγωγή ενώπιον των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων, δεν διακόπτεται, πλέον, με μόνη την κατάθεση του δικογράφου της αγωγής στο διοικητικό δικαστήριο, αλλά απαιτείται και επίδοση του δικογράφου αυτής στον εναγόμενο με μέριμνα του ενάγοντος (βλ. ΔΕΑ 4509/2020, ΔΕΑ 4319/2020, ΔΕΑ 3642/2019, ΔΕΙωαν. 208/2020, ΔΕΛαρ 216/2019), εν αντιθέσει προς τα προβλεπόμενα υπό την προϊσχύσασα διάταξη του ίδιου άρθρου 75 παρ. 2 του Κ.Δ.Δ., που όριζε, πριν την ως άνω αντικατάστασή του, ότι «τα κατά το ουσιαστικό δίκαιο έννομα αποτελέσματα της άσκησης της αγωγής ως προς τον εναγόμενο, επέρχονται μόνο από την επίδοσή της σε αυτόν, η οποία μπορεί να διενεργηθεί και από τον ενάγοντα. Κατ’ εξαίρεση, η παραγραφή διακόπτεται σε κάθε περίπτωση με την κατάθεση της αγωγής και αρχίζει πάλι μόνο από την τελεσιδικία της απόφασης ή την κατάργηση της δίκης», δηλαδή αρκούσε για την εν λόγω διακοπή, κατά ρητή πρόβλεψη του νόμου, η κατάθεση του δικογράφου της αγωγής και δεν απαιτείτο κοινοποίηση αντιγράφου αυτής στον εναγόμενο (βλ. ΣτΕ 3345/2012, ΣτΕ 958/2010).

4. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη αγωγή, όπως αναπτύσσεται με το νομίμως κατατεθέν υπόμνημα, ιστορούνται τα εξής: από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτουν τα εξής: στις … … 2011 και περί ώρα 03:00 π.μ., ο ενάγων, οδηγώντας τη με αριθμό κυκλοφορίας … μοτοσικλέτα, εργοστασιακής κατασκευής …, ιδιοκτησίας του, και κινούμενος με χαμηλή ταχύτητα μέσα στην πόλη της Κορίνθου, και ειδικότερα οδηγώντας στη δεξιά πλευρά του ρεύματος κυκλοφορίας επί της οδού Γ… Π… με κατεύθυνση από τις σιδηροδρομικές γραμμές προς τη θάλασσα, έχοντας μόλις περάσει τη διασταύρωση των οδών Γ… Π… και Α… Ό…, με πρόθεση να φτάσει στην οδό Μ… Α… (παραλία …), έχασε τον έλεγχο του οχήματός του λόγω σκαμμάτων που υπήρχαν σε όλο το πλάτος του οδοστρώματος εξαιτίας των πραγματοποιούμενων στο εν λόγω σημείο έργων. Ειδικότερα, ενόψει της έλλειψης οποιασδήποτε προειδοποιητικής σήμανσης και του ελλιπούς, έως ανύπαρκτου, φωτισμού δεν κατέστη εφικτό να αντιληφθεί εγκαίρως τα εν λόγω σκάμματα, με αποτέλεσμα να ανατραπεί η μοτοσικλέτα του και ο ίδιος να εκτιναχθεί και να επιπέσει στο έδαφος. Συνέπεια δε της εν λόγω ανατροπής ήταν να προκληθούν σοβαρές και εκτεταμένες ζημιές στη μοτοσικλέτα του και να τραυματιστεί σοβαρά ο ίδιος ο ενάγων. Ειδικότερα, ο ενάγων υπέστη, όπως διαπιστώθηκε από το Γενικό Νοσοκομείο Κορίνθου, όπου μετέβη μετά το συμβάν, κάκωση κεφαλής, εκδορές προσώπου, ρωγμώδες κάταγμα ρινός και σπάσιμο τριών δοντιών. Οι εν λόγω βλάβες προκλήθηκαν σ’ αυτόν παρά τη χρήση προστατευτικού κράνους, το οποίο, κατά τους ισχυρισμούς του, λόγω κατασκευής και εξαιτίας του γεγονότος ότι μετακινήθηκε κατά την πρόσκρουσή του στο έδαφος δεν κάλυπτε τα σημεία όπου επήλθαν οι ανωτέρω βλάβες. Ήδη με την κρινόμενη αγωγή, όπως αυτή αναπτύσσεται με το νομίμως κατατεθέν υπόμνημα, ο ενάγων ισχυρίζεται ότι έχασε τον έλεγχο του οχήματός του εξαιτίας κακοτεχνιών του οδοστρώματος στο συγκεκριμένο σημείο της ανωτέρω οδού, τις οποίες ήταν αδύνατον να αντιληφθεί εγκαίρως λόγω έλλειψης προειδοποιητικής σήμανσης και ελλιπούς φωτισμού. Αποκλειστικώς υπαίτιος του ατυχήματος, όπως ο ενάγων υποστηρίζει, ήταν ο εναγόμενος Δήμος, που εκτελούσε έργα στο συγκεκριμένο σημείο και που τα όργανά του παρέλειψαν να σημάνουν και να φωτίσουν καταλλήλως την εν λόγω οδό, ώστε να προειδοποιούνται τα διερχόμενα οχήματα ότι η εν λόγω οδός αποκόπτεται απότομα στο σημείο των σκαμμάτων. Για την επισκευή της ζημιάς της μοτοσικλέτας του, ο ενάγων ισχυρίζεται ότι κατέστη τεχνικά αδύνατο και οικονομικά ασύμφορο γι’ αυτόν να καταβάλει το ποσό των 1.704,35 ευρώ, που αντιστοιχεί στη δαπάνη επισκευής της, ύψους 1.554,35 ευρώ, και τις εργασίες τοποθέτησης των ανταλλακτικών, ύψους 150,00 ευρώ, και, άρα, τεκμαίρεται ολοσχερής καταστροφή αυτής, για την αποκατάσταση της οποίας ζητά το ποσό των 1.500,00 ευρώ. Για την αντιμετώπιση του τραυματισμού του, ο ενάγων αναφέρει ότι υποβλήθηκε σε οδοντιατρική επέμβαση, κατά την οποία στη θέση των τριών σπασμένων δοντιών του τοποθετήθηκαν εμφυτεύματα σε συνδυασμό με οστικά μοσχεύματα, για τα οποία κατάβαλε το ποσό των 3.600,00 ευρώ στον ιδιώτη χειρουργό οδοντίατρο Ε… Τ…. Επομένως, ο ενάγων ζητεί, συνολικά, ως αποζημίωση κατ’ άρθρο 105 και 108 ΕισΝΑΚ για την αποκατάσταση της θετικής ζημίας του που επήλθε εξαιτίας του προπεριγραφέντος ατυχήματος να αναγνωριστεί η υποχρέωση του εναγόμενου Δήμου να του καταβάλει, νομιμοτόκως, το ποσό των 5.100,00 ευρώ (1.500 ολοσχερής καταστροφή της μοτοσικλέτας + 3.600,00 ευρώ αποκατάσταση των τριών σπασμένων δοντιών). Περαιτέρω, διατείνεται ότι από τις ως άνω παράνομες παραλείψεις των οργάνων του Δήμου υπέστη ηθική βλάβη, συνιστάμενη στην ψυχική ταλαιπωρία που υπέστη λόγω της κατάστασης της υγείας του, και, ειδικότερα, διότι δεν μπορούσε να εργαστεί για τρεις (3) μήνες, δεν μπορούσε να σιτιστεί κανονικά λόγω της οδοντιατρικής επέμβασης, δεν μπορούσε να μετακινηθεί στις επαγγελματικές και κοινωνικές του υποχρεώσεις, καθώς η επίδικη μοτοσικλέτα ήταν το μοναδικό μεταφορικό μέσο που διέθετε, και, τέλος, έφερε εμφανή σημάδια στο πρόσωπό του, γεγονός που του δημιουργούσε θλίψη και στεναχώρια. Για τους τελευταίους αυτούς λόγους, ζητεί να αναγνωριστεί η υποχρέωση του εναγόμενου Δήμου να του καταβάλει, κατ’ άρθρο 932 του Α.Κ., νομιμοτόκως, το ποσό των 40.000,00 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που ισχυρίζεται ότι υπέστη. Επομένως, ο ενάγων ζητεί, συνολικά, την αναγνώριση της υποχρέωσης του εναγόμενου Δήμου να του καταβάλει, νομιμοτόκως, το ποσό των 45.100,00 ευρώ.

5. Επειδή, εξάλλου, ο εναγόμενος Δήμος με το νομίμως κατατεθέν υπόμνημα ζητεί την απόρριψη της αγωγής ως αβάσιμης, προβάλλοντας ότι κατά την ημερομηνία επέλευσης του ατυχήματος (… … 2011) δεν εκτελούσε έργα στην οδό Γεωργίου Παπανδρέου και ως εκ τούτου δεν υποχρεούταν να τοποθετήσει προειδοποιητική σήμανση, η δε οδός φωτιζόταν επαρκώς από τους πυλώνες δημοτικού φωτισμού που υπήρχαν εκεί. Περαιτέρω, προβάλλει ότι η αξίωση του ενάγοντος για την αποκατάσταση της περιουσιακής ζημίας και τη χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης έχει υποπέσει στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 937 παρ. 1 εδ. α΄ του Α.Κ., όπως αυτό εφαρμόζεται σε συνδυασμό με το άρθρο 75 παρ. 2 εδ. α΄ του Κ.Δ.Δ. Τούτο διότι η κρινόμενη αγωγή δεν επιδόθηκε από τον ενάγοντα σ’ αυτόν, η δε κατάθεσή της στις 21.12.2016 δεν διέκοψε την πενταετή παραγραφή της.

6. Επειδή, υπό τα ανωτέρω δεδομένα, σύμφωνα και με τις διατάξεις που αναφέρθηκαν στη μείζονα σκέψη της παρούσας, το Δικαστήριο λαμβάνει, καταρχάς, υπόψη ότι οι ένδικες αξιώσεις αποζημίωσης (για υλική και ηθική βλάβη) του ενάγοντας γεννήθηκαν και κατέστη δυνατή η δικαστική τους επιδίωξη στις … … 2011, ήτοι την ημερομηνία που έλαβε χώρα το επίδικο ατύχημα, οπότε και επήλθαν οι επιζήμιες συνέπειες της (επικαλούμενης ως παράνομης) παράλειψης του εναγόμενου Δήμου, η δε παραγραφή των ένδικων αξιώσεων άρχισε, κατά τα ανωτέρω, στις 31.12.2011 και συμπληρώθηκε στις 31.12.2016. Περαιτέρω, η ένδικη αγωγή κατατέθηκε μεν στο Δικαστήριο στις 21.12.2016 (βλ. την οικεία πράξη κατάθεσης), πλην, όμως, ο ενάγων δεν επικαλείται επίδοση της κρινόμενης αγωγής του από τον ίδιο προς τον εναγόμενο Δήμο, ούτε προσκομίζει σχετικό αποδεικτικό επίδοσης, προκειμένου να επέλθει, όπως ρητώς απαιτεί πλέον η διάταξη της παραγράφου 2 του άρθρου 75 του Κ.Δ.Δ., διακοπή της αρχόμενης από 31.12.2011 παραγραφής. Ακόμα δε και αν ήθελε υποτεθεί ότι η παραγραφή διακόπτεται με την επίδοση από το Δικαστήριο (και όχι από τον ενάγοντα) αντιγράφου της κρινόμενης αγωγής, η εν λόγω επίδοση, εν προκειμένω, έλαβε χώρα στις 23.09.2019 (βλ. το από 23.09.2019 αποδεικτικό κοινοποίησης του επιμελητή Διοικητικών Δικαστηρίων, με το οποίο επιδόθηκε στον εναγόμενο Δήμο αντίγραφο της κρινόμενης αγωγής μαζί με την ΚΛ 1273/10.07.2019 κλήση για την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 21.11.2019), ήτοι μετά τη συμπλήρωση της πενταετούς παραγραφής στις 31.12.2016, και δεν δύναται να ασκήσει επιρροή. Επίσης, ο ενάγων δεν επικαλείται, ούτε προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας, ότι συνέτρεξε εν προκειμένω κάποιος από τους λόγους διακοπής της παραγραφής που προβλέπονται στο άρθρο 93 του ν. 2362/1995. Κατόπιν τούτων, το Δικαστήριο κρίνει ότι, ανεξαρτήτως της βασιμότητας ή μη των απαιτήσεων του ενάγοντος, οι ένδικες αξιώσεις του που απορρέουν από την κατά τα ανωτέρω επικαλούμενη παράνομη παράλειψη του εναγόμενου Δήμου έχουν υποπέσει στην προβλεπόμενη από το άρθρο 90 παρ. 1 του ν. 2362/1995 πενταετή παραγραφή, όπως βασίμως προβάλλεται από τον εναγόμενο Δήμο.

7. Επειδή, κατ’ ακολουθία των ανωτέρω, η κρινόμενη αγωγή πρέπει να απορριφθεί, κατ’ εκτίμηση, όμως, των περιστάσεων να απαλλαγεί ο ενάγων από τα δικαστικά έξοδα του εναγόμενου Δήμου (άρθρο 275 παρ. 1 εδ. ε΄ του Κ.Δ.Δ.).

ΔIA TAYTA

Απορρίπτει την αγωγή.

Απαλλάσσει τον ενάγοντα από τα δικαστικά έξοδα του εναγόμενου Δήμου.

Η απόφαση δημοσιεύτηκε στην Κόρινθο, στο ακροατήριο του Δικαστηρίου, κατά την έκτακτη δημόσια συνεδρίαση της 30/06/2021.

         Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ                                                                                                                Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ